Ang Dalawang Saksi ng Apocalipsis 11: Sino Sila at Ano ang Kanilang Ginagawa

Ang Dalawang Puno ng Olibo: Ang Plano ng Lumang Testamento sa Zekaryas 4

Bago mo maintindihan ang Apocalipsis 11, kailangan mong bumalik sa Zekaryas 4. Nakita ng propetang Zekaryas ang panalangin ng isang gintong candelabro na pinakapaliguan ng dalawang puno ng olibo, at hindi niya matukoy ang kahulugan. Ang sagot ng anghel ay nakakagulat: 'Ito ang dalawang tinahak na nangunguna sa harap ng Panginoon ng lahat ng lupa' (Zekaryas 4:14). Hindi ito isang hindi mahalahang larawan. Hiniram ni Juan ang parehong wika sa Apocalipsis 11:4: 'Ito ang dalawang puno ng olibo at ang dalawang candelabro na nakatayo sa harap ng Panginoon ng lupa.' Ang dalawang saksi ay ang direktang pagtupad ng panalangin ni Zekaryas, na nangangahulugang ang misteryang ito ay nanatili sa buong liwanag sa loob ng mahigit 2.500 taon.

Sa mga araw ng Zekaryas, ang dalawang tinahak ay tumutukoy sa Zorobabel ang gobernador at sa Josue ang pangunahing pari: isang tunay na pigura at isang sakerdotal na pigura na nakatayo sa harap ng Dios. Ang patrong iyon ay isang uri at lilim. Sa pagtupad ng mga panahon ng dulo, ipinapadala ng Dios ang dalawang saksi na magkakasama ay dadalhin ang buong bigat ng propetikong kapangyarihan: isang propeta sa espiritu ng Elias at isang tagapagpalaya sa espiritu ng Moises. Ang mga puno ng olibo ay kumakatawan sa langis ng pagpapahusay ng Espiritu Santo na dumaloy nang walang putol sa kanilang pamamagitan. Ang mga candelabro ay kumakatawan sa kanilang papel bilang mga ilaw sa pinakamatandang dilim: ang dakilang pagsusulong.

Ganito gumagana ang Kasulatan: ang Lumang Testamento ay nagtayo ng binhi, at ang Apocalipsis ay lumalaki ng puno. Kapag nakikita mo ang dalawang puno ng olibo sa Zekaryas 4, nakikita mo ang isang propetikong marker para sa dalawang saksi na magiging nakatayo sa Jerusalem sa nakaraang 1.260 araw bago ang pagbabalik ng Kristus. Ang mga uri at lilim ay hindi kailanman random: ito ang paraan ng Dios upang patunayan na ang wakas ay isinulat mula pa lang sa simula (Isaias 46:10).

Ang Kapangyarihan ng Elias at Moises: Isara ang Kalangitan, Gawing Dugo ang Tubig

Ang mga palatandang pagkakakilanlan na ibinibigay sa amin ng Dios ay hindi subtil. Ang Apocalipsis 11:6 ay nagsasabi na ang dalawang saksi ay may kapangyarihang 'isara ang kalangitan upang hindi mahulog ang ulan sa mga araw ng kanilang propesiya': ito ang eksaktong kapangyarihan ng Elias. Sa 1 Hari 17:1, ipinakita ni Elias sa haring Acab: 'Walang ulan o hamog sa mga taong ito, maliban sa aking salita.' Sinasaklaw ang Santiago 5:17 na si Elias ay nag-ampon at walang ulan sa loob ng tatlong taon at anim na buwan, tiyak na 1.260 araw. Ang parehong tagal. Hindi ito pagkakataon; ito ay isang dalaang hinlalad ng Dios. Ang isa sa dalawang saksi ay nagsusuot ng propetikong mantle ng Elias, at ang kanilang tuyo ay magiging pandaigdig.

Ang ikalawang kapangyarihan na inilarawan sa Apocalipsis 11:6 ay ang kakayahang 'gawing dugo ang tubig at saktan ang lupa gamit ang bawat uri ng pagdiriwang na nais nila.' Ito ay Moises, salita sa salita. Ang Exodo 7:20 ay nag-record na sinaktan ni Moises ang Nilo at ito ay naging dugo, ang una sa sampung pagdiriwang. Ang dalawang saksi ay magkakasama na muling palabasan ang pagsasangga sa pagitan ng Dios at ng Faraon, maliban na ang Faraon ay ang sistema ng Hayop at ang mga pagdiriwang ay nahuhulog sa buong lupa. Ang Dios ay hindi nag-improvisado sa Apocalipsis: sinisiguro niya ang parehong plano na ginamit niya sa Ehipto, sa pandaigdigang kaliskis, habang nagsasagawa ng kanyang mga tao sa Pangalawang Paglabas.

Ang pagsasama ng Elias at Moises ay hindi aksidente sa anumang bahagi ng Kasulatan. Lumitaw ang mga ito nang magkakasama sa Bundok ng Pagbabago sa tabi ni Jesus (Mateo 17:3): ang batas at mga propeta na nakatayo sa Mesiyas. Lumilitaw ang mga ito nang muli sa buhay ng kasaysayan, nakatayo sa Jerusalem bilang panghuling tawag ng Dios sa pagsisisi bago ang mga tasa ng galit ay ihain. Ang kanilang ministeryo ay parehong pagbabago at pagpapakita na hindi napabayaan ng Dios ang kanyang mga tao o ang kanyang batas.

Ang 1.260 Araw: Kailan Magsasabing Propesiya ang Dalawang Saksi Sa Panahon ng Pagsusulong

Ang Apocalipsis 11:3 ay tumpak: ang dalawang saksi ay nagsasabing propesiya sa loob ng eksaktong 1.260 araw: apatnapu't dalawang buwan, tatlong taon at kalahati. Ang kanilang mga ministeryo ay direktang nakalagay sa loob ng panahon ng pagsusulong. Hindi sila lumilitaw bago ito magsimula; lumilitaw sila sa gitna ng kaguluhan, kapag ang Hayop ay lumitaw, kapag ang sistema ng tatak ay inilalapat at kapag ang mundo ay nasa buong bigat ng paghuhukom ng Dios. Ang kanilang ministeryo ay tumatakbo nang magkatulad sa paghahari ng Hayop na inilarawan sa Apocalipsis 13:5, kung saan binibigyan din ito ng apatnapu't dalawang buwan. Ang dalawang kapangyarihang ito ay gumagana nang sabay-sabay, isa laban sa isa.

Ang kronolohiya na ito ay nagsisirang ang teorya ng pang-tribulasyon na rapture sa kanyang pundasyon. Kung ang dalawang saksi, ang sariling mga mensahero na tinahak ng Dios, ay kasalukuyang nandoon sa lupa sa panahon ng pagsusulong, kung gayon ang ideya na lahat ng naniniwala ay inalis bago ito magsimula ay hindi maaaring magtatag. Ang Apocalipsis 13:7 ay malinaw na nagsasabi na sa Hayop ay 'pinapayagan na gumawa ng digmaan laban sa mga banal at matalo sila.' Ang mga banal ay kasalukuyang nandoon. Sila ay nagdudulot. Ang dalawang saksi ay nandoon upang suportahan ang mga ito sa salita ng Dios, upang tawagan ang paghuhukom sa kanilang mga tagapigil at upang magpatunay na ang Dios ng Israel ay patuloy na nangingibabaw, kahit na ang mundo ay nakaayon sa Hayop.

Ang kanilang 1.260 araw ng ministeryo ay sumasalamin sa tuyo ng Elias (Santiago 5:17), ang 1.260 araw ng kababaihan sa ilalim (Apocalipsis 12:6) at ang tatlong taon at kalahati ng nakakaakit na abominasyon. Bawat pangunahing propetikong orasan sa libro ng Apocalipsis ay naka-synchronize. Ang Dios ay sinisiguro ng isang koherenteng kronolohiya, hindi isang nakasakay na koleksyon ng mga naka-putol na kaganapan. Ang dalawang saksi ay isang sentral na axis ng kronolohiya, at ang kanilang pagkakaroon sa panahon ng pagsusulong ay nagpapatunay na ang Dios ay hindi kailanman nag-iiwan sa kanyang mga tao nang walang saksi.

Pinatay ng Hayop, Iniwan sa mga Kalye... at Pagkatapos ay Muling Nabuhay

Kapag ang dalawang saksi ay nagtatapos ng kanilang patunay, ang Apocalipsis 11:7 ay nagsasabi na ang Hayop na 'umakyat mula sa kalamunan ay salakayin sila, matalo sila at patayuin sila.' Ang kanilang mga katawan ay iniwan sa mga kalye ng Jerusalem, na tinatawag ng Apocalipsis 11:8 na 'ang malaking lungsod, na sa maikling panahon ay tinatawag na Sodoma at Ehipto, kung saan naman ang kanilang Panginoon ay ipinako sa krus.' Ang huling parasyula na ito ay nakalagay sa event nang walang kapintasan: Jerusalem. Ang mga bansa ay nagsisikat at nagpapadala sa isa't isa ng mga regalo (Apocalipsis 11:10), ipinagdiriwang na parang pandaigdigang araw ng pista, dahil ang dalawang lalaking nagtorment sa kanila gamit ang mga pagdiriwang at katotohanan ay nagsimulang patay. Ang pagkamumuhi ng mundo laban sa mga saksi ng Dios ay hindi metaporiko. Ito ay marahas, pampubliko at magdiwang.

Ang kanilang mga katawan ay nananatili sa kalye sa loob ng tatlong araw at kalahati, isang tumpak at paglalayong sumasalamin. Ang tatlong araw at kalahati ay sumasalamin sa tatlong araw na si Kristus ay nandoon sa libingan. Ang parallel ay layunin. Tulad ng pagkakamali, pagpatay at inaasahan bilang patay ng Jesus, lamang upang muling bumangon sa kapangyarihan, ang dalawang saksi ay dumaan sa parehong pattern.