Ano ang Biyaya? Bakit ang Kristianismo ay Iba sa Lahat ng Ibang Relihiyon

Ang biyaya ay nangangahulugang naaasahang, hindi karapat-dapat, at isang-direksyong pabor

Ang salitang Griyego para sa biyaya ay charis — isang regalo na ibinibigay nang libre, nang walang inaasahang kapalit. Ang klasikong kahulugan ay «hindi karapat-dapatang pabor». Ngunit kahit iyon ay maaaring tumunog abstrakto. Isang mas malinaw na paraan ng pagpapahayag nito ay: ang biyaya ay tumanggap ng kung ano ang hindi mo nararapat sa halip na kung ano ang nararapat mo.

Ang awa ay hindi tumanggap ng parusa na nararapat mo. Ang biyaya ay lumampas pa — ito ay tumanggap ng pagpapala, katarungan, at isang relasyon na ganap na walang karapatan mo. Hindi mo ito maabot. Hindi mo ito mabibili. Hindi mo ito mapapagkasunduan. Maaari lamang itong tanggapin bilang isang regalo.

Ang Efesios 2:8–9 ay ang pinaka-malinaw na pahayag ng ito sa buong Kasulatan: ang kaligtasan ay «sa pamamagitan ng biyaya sa pamamagitan ng pananiniwala» at «hindi dahil sa mga gawain, upang walang makapagmalaki». Ang pagbubukod ng mga gawain ay hindi pangalawang-bala — ito ay ang pangunahing punto. Kung maaari mong ito makuha, hindi ito magiging biyaya.

Ang lahat ng ibang relihiyon ay tungkol sa kung ano ang ginagawa mo. Ang Kristianismo ay tungkol sa kung ano ang ginawa Niya.

Ito ang pinakamalaking pagkakaiba sa pagitan ng Kristianismo at lahat ng ibang mga sistemang relihiyoso ng mundo. Ang Islam, ang Hinduismo, ang Budismo, ang Judaismo sa kanyang popular na anyo, kahit ang kultural na Kristianismo — lahat sila ay gumagana sa huli sa ilalim ng isang modelo ng pagganap. Gumawa ng sapat na mga magandang bagay, sundin ang sapat na mga patakaran, makamit ang sapat na espirituwal na pag-unlad, at ikaw ay magpapatipid ng balanse na pabor sa iyo.

Ang Evangelyo ng Hesus Kristo ay lubos na nagbabalik nito. Ang Romanos 4:5 ay nagsasabi na ang Diyos ay «naghuhuom ng walang kaluluwa». Hindi ang espirituwal na advanced. Hindi ang morally pagpapabuti. Ang walang kaluluwa. Ang mga taong walang ibibigay. Ito ay kahanga-hanga — at iyon ang punto. Ang biyaya sa pamamagitan ng kahulugan ay hindi maaaring maging gantimpala para sa pag-uugali. Kung ito ay, nagsasabi si Pablo sa Romanos 11:6, «hindi na ito magiging biyaya».

Ang teologo na si Dietrich Bonhoeffer ay nagbigay-daan laban sa «murang biyaya» — gumagamit ng biyaya bilang lisensya upang magpatuloy sa kasalanan. Ngunit ang solusyon sa murang biyaya ay hindi ang pagkuha ng biyaya. Ito ay pag-unawa sa tunay na gastos ng biyaya: ang buhay ng kanyang sariling Anak ng Diyos.

Ang biyaya ay hindi lamang pagpapatawad — ito ay nagbabago

Isang karaniwang maling unawa ay ang biyaya ay simpleng isang legal na pahayag — sinasabi ng Diyos «ikaw ay napatawaran» at iyon na. Ngunit ang Bagong Tipan ay nagpapakita ng biyaya bilang isang buhay na kapangyarihan na nagbabago sa mga tao. Ang Tito 2:11–12 ay nagsasabi na ang biyaya ng Diyos «ay nagtuturo sa atin na tanggihan ang impiedad at ang mga daigdigang himig, at na manirahan nang may kumpiyansa, katuwiran, at dedikasyon sa Diyos».

Ang biyaya ay hindi binababa ang pamantayan — nagbibigay ito sa atin ng kapangyarihan upang maabot ito sa paraang ang batas ay hindi kailanman makakagawa. Ang Romanos 6:14 ay nagsasabi na «ang kasalanan ay hindi magkakaroon ng kapangyarihan sa inyo, dahil kayo ay hindi nasa ilalim ng batas kundi sa ilalim ng biyaya». Ang pagiging nasa ilalim ng biyaya, laban sa lahat ng intuisyon, ay gumagawa ng mas tunay na katuwiran kaysa sa pagiging nasa ilalim ng batas — dahil ito ay nagbabago ng puso, hindi lamang ang pag-uugali.

Ang 2 Corintios 5:17 ay naglalarawan ng resulta: «Kung ang sinuman ay nasa Kristo, siya ay isang bagong likhang. Ang lumang bahagi ay lumipas; tuklasin, ang bagong bahagi ay dumating!» Ang biyaya ay hindi lamang nagpapatawad ng iyong nakaraan — nagsisimula ng bagong kinabukasan. Hindi ka lamang napatawaran. Ikaw ay binago.

Paano gumagana ang biyaya sa pananiniwala

Ang Efesios 2:8 ay nagsasabi na ang biyaya ay dumarating «sa pamamagitan ng pananiniwala». Nagiging ito ba «kung ano ang ginagawa mo» upang makuha ang biyaya? Hindi — kahit ang pananiniwala mismo ay inilalarawan bilang «hindi galing sa inyo, kundi ito ang regalo ng Diyos». Ang pananiniwala ay hindi isang gawain na ginagawa mo upang magsimula ng biyaya. Ang pananiniwala ay ang walang luntiang kamay na iyong inaabot upang tumanggap ng kung ano ang Diyos ay nag-aalok na.

Ang Romanos 10:9–10 ay nagdetail kung paano ito mukhang sa pagsasanay: «Kung kinikilala mo sa iyong bibig na si Hesus ay ang Panginoon at naniniwala mo sa iyong puso na ang Diyos ay itinaas siya mula sa mga patay, ikaw ay maligtas». Pansinin ang pagiging simple. Walang listahan ng mga tagumpay. Walang threshold ng moral na pagganap. Pagkilala at paniniwala — tumanggap, hindi makamit.

Ito ay hindi nangangahulugang ang pananiniwala ay pasibo o tamad. Ang Santiago 2:17 ay nagsasabi na «ang pananiniwala nang mag-isa, kung walang mga gawain, ay patay». Ang tunay na pananiniwala ay gumagawa ng tunay na pagbabago sa buhay — ngunit ang mga gawain ay ang bunga ng biyaya, hindi ang ugat. Hindi ka gumagawa ng trabaho upang makuha ang biyaya; gumagawa ka dahil nakatanggap mo na nito.

Bakit ang «pagsasaliksik» ay mahalaga

Sinisara ni Pablo ang Efesios 2:8–9 gamit ang «upang walang makapagmalaki». Ito ay tila isang menor na dagdag, ngunit sa aktwal ay sentral. Bawat sistemang batay sa mga gawain ay lumilikha ng hierarchy — ang mga taong mas mahusay sa paggawa nito ay maaaring tumitingin nang pag-asa sa mga hindi. Ang relihiyosong kayamanan ay tunay at nakakasama.

Ang biyaya ay lubos na nagpapantay ng larangan. Bawat taong naligo ay naligtas sa parehong paraan — bilang makatanggap ng hindi karapat-dapatang awa, nang walang kahit ano na magdulot. Kaya ang Galacia 3:28 ay maaaring sabihin na walang «Judio o Griyego, alipin o libre, lalaki o babae» sa Kristo. Ang biyaya ay walang paboritismo. Ang lupa sa paanan ng krus ay ganap na patag.