Bakit kailangang mamatay ang Jesús? Hindi ba pwede lang magpatawad ang Diyos?

Ang problema ay hindi lamang ang kasalanan — ito ay hustisya

Ang tinutukoy ng tanong na "bakit hindi lang magpatawad ang Diyos?" na madalas palampasin ay ito: ang pagpatawad ay hindi libre. Hindi ang tunay na pagpatawad. Kapag ang isang tao ay gumawa ng malalim na kasakitan sa iyo, ang tunay na pagpatawad ay laging nakakagastos sa nagpatawad: ang karapatan sa pagsasauli, ang utang na nananatili, ang sakit na nasipsip. Ang pagpatawad ay hindi nagbabura ng pagsasakit; ito ay naglilipat ng gastos.

Ang Diyos ay hindi lamang pag-ibig — siya ay perpektong makatarungan. Sinasabi ng Kawikaan 17:15: "Ang nagbibigay-katwiran sa mapagkakatiwalaan at ang naghahusga sa makatarungan, pareho ay kakaiba sa Panginoon." Ang isang mahistrado na nagpapataas ng mga nagkasala ay hindi mapagkakatiwalaan — siya ay korapt. Ang hustisya ng Diyos ay hindi maaaring balewalain, tulad ng kanyang pag-ibig.

Sinasabi ng Mga Romani 3:23 ang problema nang malinaw: "Lahat ay nagkasala at kulang sa kapangyarihan ng Diyos." At sinasabi ng Mga Romani 6:23 ang kahihinatnan: "ang handog ng kasalanan ay kamatayan." Ang utang na iyon ay tunay. Ito ay dapat bayaran. Ang tanging tanong ay: sino ang magbabayad?

Ano ang tunay na kahulugan ng pagpapalit na pagbabayad

Ang doktrina ng pagpapalit na pagbabayad ay ang sagotang biblical: namatay ang Jesús sa aming lugar. Kinuha niya sa kanyang sarili ang parusa na nararapat sa amin. Sinasabi ito nang malinaw ng Isaías 53:5, isinulat 700 taon bago ang pagkamataय ng krus: "Ngunit siya ay nasugatan dahil sa aming mga pagsasakit; napangalan sa aming mga kadisyembran; ang parusa na nagdulot sa amin ng kapayapaan ay nahulog sa kanyang ulo, at sa pamamagitan ng kanyang mga sugat kami ay nabuti."

Mas direkta pa ang 2 Corintios 5:21: "Ang hindi nakakilala ng kasalanan ay ginawa siyang kasalanan para sa amin, upang kami ay maging makatarungan ng Diyos sa kanya." Ang term na teolohikal para sa pagpapalit na ito ay "atribusyon": ang aming kasalanan ay idinaragdag sa account ng Kristo, at ang kanyang kabutihan ay idinaragdag sa amin.

Ito ay hindi ang Diyos na walang dahilan na nagpaparusa sa isang inosenteng pangatlo. Ang Jesús ay Diyos ang Anak — hindi siya isang naninindigan na hinilang sa aming problema. Siya ay kusang nag-alok. Sinabi ng Juan 10:18: "Walang kumukunin nito sa akin, ngunit ito ay ibinibigay ko ng aking sariling kagustuhan."

Bakit ito kailangang maging kamatayan sa partikular

Ang sistema ng sakripisyo ng Lumang Testamento ay hindi kundi di-makabuluhang pagiging mabangis — ito ay isang larawan na sumasaklaw sa mga siglo at tumuturo sa tunay na sakripisyo. Sinasabi nang malinaw ng Hebreo 9:22: "Nang walang pagsasalin ng dugo ay walang pagpatawad ng kasalanan." Ang buhay ay nasa dugo (Lebitiko 17:11), at kaya naman ang bayad para sa buhay na nawala ay dapat na ang buhay mismo.

Ang mga sakripisyo ng hayop ng Lumang Pakipagkasunduan ay hindi maaaring lutasin ang problema nang husto — ito ay isang pansamantalang takip, hindi isang permanenteng solusyon. Sinasabi ng Hebreo 10:4: "Imposible na ang dugo ng mga toro at mga bakilya ay maalis ang mga kasalanan." Sila ay mga anino na tumuturo sa isang katotohanan. Ang katotohanan ay Jesús.

Lamang ang isang sakripisyo ng walang hanggang halaga ay maaaring saklawin ang isang walang hanggang utang. At lamang ang Diyos mismo ay may walang hanggang halaga. Kaya naman ang inkarnasyon ay napakahalagang — ang Jesús ay dapat na lubos na tao (upang kunin ang aming lugar) at lubos na Diyos (upang magkaroon ng sapat na halaga upang bayaran ang presyo).

Ang krus ay kung saan ang hustisya at pag-ibig ay nagtutulungan

Ang Mga Romani 3:25–26 ay naglalaman ng isa sa pinakamaigat na teolohikal na parirala sa buong Kasulatan. Sinasabi nito na ipresentang ng Diyos ang Jesús bilang pagpapataas (isang kasiyahan ng galit) "upang ipakita ang kanyang hustisya sa panahon ngayon, upang siya ay makatarungan at ang nagbibigay-katwiran sa kung sino ang may tiwala sa Jesús."

Ang krus ay hindi pinipilit ang Diyos na pumili sa pagitan ng hustisya at pag-ibig — ito ay ang lugar kung saan pareho ay lubos na tumutugunan. Ang hustisya ng Diyos ay nanatili (ang kasalanan ay parusa), at ang pag-ibig ng Diyos ay ipinakita (siya mismo ang nagdadala ng parusa). Hindi ka makakapag-pahalaga nang buo sa pareho nang walang krus.

Ito ang nagpapauniq sa Kristiyanismo. Sa karamihan ng mga sistemaong relihiyoso, ang sangkatauhan ay umakyat papunta sa Diyos sa pamamagitan ng moral na tagumpay. Sa Kristiyanismo, ang Diyos ay bumaba papunta sa sangkatauhan at sinipsip ang gastos ng aming kabiguan. Ang krus ay hindi isang trahedya na naganap sa Jesús — ito ay ang pinakamalaking akto ng pag-ibig sa kasaysayan ng uniberso.

Ano ang kahulugan nito para sa iyo

Kung ang Jesús ay nagbayad ng utang nang buo — at sigaw niya "Tapos na" (Juan 19:30), hindi "Halos na tapos" — walang natitira na dapat mong idagdag. Ang pagbabayad ay kumpleto. Ang kinakailangan sa iyo ay hindi mas malaking pagsisikap sa moral, kundi tiwala: maniwala na kung ano ang ginawa ng Jesús ay sapat.

Sinasabi ng Mga Romani 5:8: "Pinapakita ng Diyos ang kanyang pag-ibig para sa amin sa dako na, habang kami ay mga makamakabagal pa lamang, ang Kristo ay namatay para sa amin." Hindi pagkatapos na kami ay nalinis. Hindi pagkatapos na kami ay nagsikap. Kapag kami ay ang problema pa lamang. Iyon ang kamangha-manghang katotohanan ng krus.