Minsan na naligtas, laging naligtas: Totoo ba ito? Ang tunay na sinasabi ng Biblia

Hebreo 10 at Apocalipsis 3: Maaari mong mawalan ang iyong kaligtasan

Hebreo 10:26-27 ay isa sa pinakadirektang babala sa buong Bagong Testamento, at ang mga nagtatanggol ng 'minsan na naligtas, laging naligtas' ay walang tigil na nagsusumikap na gawing malambot ito. Ang teksto ay malinaw: kung ang sinuman na nakatanggap ng kaalaman ng katotohanan — ibig sabihin, isang tunay na naniniwala, hindi isang dayuhan — patuloy na makikipagkasala nang sadyang-sadya, walang na nananatiling handog na makasaklaw sa kanya. Ang may-akda ng Hebreo ay hindi nagbabala sa mga hindi naniniwala. Siya ay nagbabala sa mga taong nasa loob na ng pakakipagkasunduan. Iyan ang buong konteksto ng libro.

Ang mga kahihinatnan ay nagiging mas malinaw pa sa Hebreo 10:29, na naglalarawan ng ganitong tao bilang isa na 'tinapakan ang Anak ng Dios, isinaalang-alang na marumi ang dugo ng pakakipagkasunduan na kung saan siya ay inilaan, at ginawa nang masama ang Espiritu ng biyaya.' Pansinin ang salitang inilaan — ang taong ito ay itinakda. Siya ay nasa loob. At lumayo. Ang pasahe ay hindi nagsasabing hindi kailanman tunay na naligtas; sinasabi nito na maaari nyang mawalan kung ano ang mayroon siya.

Apocalipsis 3:5 ay nagdadagdag ng iba pang layer na ang Calvinista na teolohiya ay hindi lamang makakabigay ng paliwanag. Si Yeshua (Hesus) ay nagsasalita sa mga nagwagi ng Sardis: 'Hindi ko buburahin ang inyong pangalan sa libro ng buhay.' Ang malinaw na inaasahan — na ang karaniwang gramatika ng Griyego ay nagpapatunay — ay maaaring burahin ang mga pangalan. Kung ang panghabambuhay na seguridad ay lubos na, ang pangako na ito ay walang kahulugan. Hindi ka nangako na panatilihin ang isang bagay na hindi kailanman mawawalan. Ang babala ay totoo at nangangailangan ng tunay na tugon mula sa bawat naniniwala.

Mateo 7:21-23: Mga gumagawa ng kakulangan ay tinatanggihan sa paghuhukom

Mateo 7:21-23 ay marahil ang pinakasobrang pasahe ng buong Kasulatan para sa mga nagpapahinga sa madaling paniniwala. Si Yeshua ay nagsasabi: 'Hindi bawat isa na nagsasabi sa akin: Panginoon, Panginoon, papasok sa kaharian ng kalangitan, kundi ang gumagawa ng kalooban ng aking Ama na nasa kalangitan.' Hindi mga ateo ang mga tinatanggihan. Sila ay mga taong naghula sa Kanyang pangalan, naglabas ng mga demonio sa Kanyang pangalan at gumawa ng maraming gawa sa Kanyang pangalan. Mayroon silang ministeryo. Mayroon silang mga regalo. At siya ay malinaw na sinasabi sa kanila: umalis sa akin, hindi kailanman kayo kilala.

Ang eksaktong pagpapahayag na ginagamit ni Yeshua ay 'mga gumagawa ng kakulangan' — at ang salitang Griyego ay anomia, na literal na nangangahulugang walang batas o walang legality. Ito ay hindi pagkakataon. 1 Juan 3:4 ay tumutukoy sa kasalanan bilang paglabag sa batas (anomia). Kaya ang mga taong tinatanggihan sa paghuhukom ay ang mga na nabuhay nang hindi isinasaalang-alang ang batas ng Dios — ang mismong kahulugan ng kasalanan. Ang kanilang pananampalataya ay putol sa pagsunod, at tinatawag ito ni Yeshua na kakulangan, hindi kaligtasan.

Ang pasaheng ito ay nawasak ang ideya na ang solong paniniwala, bukod sa paglalakad sa Torah, ay nagsisiguro ng iyong posisyon sa Dios. Ang kalooban ng Ama ay hindi simpleng kaisipan ng isang credo. Ito ay gawin — mamuhay nang aktibo, patuloy at obediyenteng paraan. Si Yeshua ay nagsabi sa Juan 14:15: 'Kung mahal ninyo ako, tuparin ang aking mga utos.' Iyan ang pamantayan, at ipinakita ng Mateo 7 kung ano ang mangyayari sa mga ang hindi ito pinahahalagahan.

Ezekiel 18:24 — Ang makatarungan ay maaaring lumayo at mamatay

Mahabang panahon bago isinulat ang Bagong Testamento, ginawang malinaw ng Dios ang Kanyang posisyon sa pamamagitan ng propeta Ezekiel. Ezekiel 18:24 ay nagpapahayag: 'Ngunit kapag lumayo ang makatarungan mula sa kanyang katapatan at gumawa ng kasamaan, at gumawa ayon sa lahat ng mga karumalsamang gawain na ginawa ng makasama, ay magsisikap ba siya? Walang isa sa mga makatarungang gawa nito na iiwan na sa kanya; dahil sa kanyang paglabag na ginawa niya, at ang kasalanan na nagawa niya, siya ay mamatay.' Nagsasalita ang Dios ng isang makatarungang tao — hindi isang makasalanan, hindi isang hindi naniniwala.

Ang Calvinismo ay sinisikap na iwasan ito sa pamamagitan ng paghahanap na ang tao ay hindi kailanman tunay na pinili mula pa lamang sa simula. Ngunit iyan ay eiségesis — pagbabasa ng isang teolohikal na sistema sa teksto sa halip na abutin ang kahulugan nito. Ang teksto ay hindi nagsasabi ng 'kung sinuman na lumilitaw na makatarungan.' Nagsasabi ito ng isang makatarungang tao. Ang Dios ay hindi gumagamit ng imprecise na wika sa pagpapahayag ng pangmatagalang katotohanan. Ang makatarungang tao ay may tunay na posisyon na maaaring tunay na mawalan.

Ang Ezekiel 18:26 ay nagpapalakas nito: 'Kapag lumayo ang makatarungan mula sa kanyang katapatan at gumawa ng kasamaan, siya ay mamatay dahil dito; dahil sa kakatwang ginawa niya, siya ay mamatay.' Ang patuloy na pagiging makatarungan ay mahalaga. Ito ay ganap na pare-pareho sa sinulat ni Pablo sa Romanos 11:22 — 'Tignan ang kabutihan at ang pagiging mahigpit ng Dios... kung manatili ka sa Kanyang kabutihan. Dahil kung hindi, ikaw ay isisira nang gayon.' Ang patuloy ay isang pangangailangan, hindi isang inaasahan na panalangin.

Ang Calvinismo TULIP ay tinatanggihan: Limang puntos na sumasalungat sa Mga Kasulatan

Ang limang puntos ng Calvinismo — Kabuuang Kapantayan, Walang Kondisyong Pagpili, Limitadong Paghuhugas, Walang Makayang Biyaya at Patuloy na Pagiging Sa Santo — ay ang spinal column ng teolohiya ng 'minsan na naligtas, laging naligtas.' Ngunit bawat punto, kapag sinubok laban sa Mga Kasulatan, ay nagsisira. Ang Kabuuang Kapantayan ay tama na kinikilala na ang mga tao ay makasalanan, ngunit ang Calvinismo ay ginagawa itong magsabing ang tao ay walang kapasidad na tumugon sa Dios, na sumasalungat sa Deuteronomio 30:19, kung saan sinasabi ng Dios sa Israel na pumili ng buhay. Hindi mo maaaring magutos ng isang pagpipilian sa isang taong hindi makakagawa ng pagpili. Ang Walang Kondisyong Pagpili — ang ideya na ang Dios ay arbitraryong pumipili sa sino ang magiging ligtas nang hindi isinasaalang-alang ang kanilang tugon — sumasalungat sa 2 Pedro 3:9, na nagsasabi na ang Dios ay 'hindi nais na kahit sino ay lumayo, kundi lahat ay magpadala ng pag-uubos.'

Ang Limitadong Paghuhugas ay nagsasaad na si Yeshua ay namatay lamang para sa mga napili. Ngunit 1 Juan 2:2 ay nagsasabi na Siya ay 'ang pagdiriwang para sa aming mga kasalanan; at hindi lamang para sa amin, kundi pati na rin para sa buong mundo.' Iyan ay hindi ang wika ng isang limitadong handog. Ang Walang Makayang Biyaya ay nagsasaad na ang mga napili ay hindi maaaring tanggihan ang pagsisigal ng Dios — ngunit Gawa 7:51 ay nag-record sa Esteban na sinisingilan ang mga pinuno ng relihiyon para sa patuloy na paglaban sa Banal na Espiritu. Kung ang biyaya ay walang kakayahan, ang pagsisigal na ito ay walang kahulugan. Ang paglaban ay totoo, at ang Mga Kasulatan ay pinangalanan ito.

Ang Patuloy na Pagiging Sa Santo — ang P sa TULIP — tumutunog modesto ngunit ay functional na pareho sa 'minsan na naligtas, laging naligtas.' Itinuro na ang mga tunay na napili ay hindi maiiwang manatiling ligtas, na nangangahulugang ang sinuman na hindi manatiling ligtas ay hindi kailanman tunay na naligtas. Ito ay isang walang salikal na sistema: ang mga taong napili ay manatiling ligtas, ang mga taong hindi manatiling ligtas ay hindi kailanman napili. Hindi ito maaaring hatiin ng anumang ebidensya dahil ang bawat kontra-halimbawa ay inilaan sa pamamagitan ng muling pagtukoy kung sino ang 'tunay' na napili. Hebreo 6:4-6 ay naglalarawan ng mga taong 'nag-ilaw,' na 'kumain ng nakalangit na handog,' na 'naging kasama ng Banal na Espiritu,' at lumayo. Ang Calvinismo ay dapat na sabihin na nila ay kumain ng hindi nila kinain. Ang teksto ay hindi sumusuporta nito.

Ang Pinagmulan ng Rapture sa Ikalabinsiyam na Siglo at Bakit ito Mahalaga sa Doktrina

Ang rapture na pre-tribulational — ang ideya na ang mga naniniwala ay dadalhin nang lihim bago ang isang panahon ng malaking pagsusulong — ay walang malinaw na suporta sa mga isinulat ng unang simbahan at walang pinagmulan sa Mga Kasulatan. Ito ay pinasikat ng John Nelson Darby sa 1830s, isang ministro ng Plymouth Brethren sa Irlanda, at sa halip ay kumalat sa pamamagitan ng Scofield Reference Bible.