Naligtas sa Pamamagitan ng Biyaya — Mahalaga Pa Rin ba ang Batas ng Dios?

Kung Ano Talaga ang Ibig Sabihin ng 'Naligtas sa Pamamagitan ng Biyaya'

Ang Efesios 2:8-9 ay nagsasabing: 'Dahil sa pamamagitan ng biyaya kayo ay naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya; at ito ay hindi galing sa inyo, dahil ito ay regalo ng Dios. Hindi sa pamamagitan ng mga gawain, upang walang makapagmalaki.' Ang tula na ito ay pundasyon — ang kaligtasan ay hindi makukuha sa pamamagitan ng pagsunod sa mga utos, pagsasagawa ng mga ritwal, o pagtipon ng relihiyosong merensya. Walang dami ng pagsunod sa Sabado, pagkain ng malinis, o moraling disiplina na makakapagbili ng iyong posisyon sa isang banal na Dios. Ang posisyong iyon ay isang regalo. Tapos na.

Ngunit ito ang hindi sinasabi ng tula: hindi ito nagsasabing kapag naligtas ka na, ang pagpapatupad ay nagiging opsyonal. Ang konteksto ng Efesios 2 sa aktwal na patuloy sa tulo 10 — 'Dahil kami ay mga likha niya, na nilikha sa Kristong Hesus para sa mga magandang gawain, na handa na ng Dios para sa atin upang lumakad nang sa mga ito.' Ang biyaya ay nag-iligtas sa iyo tungo sa isang buhay ng mga magandang gawain, hindi palayo mula sa kanila. Ang regalo ay nagsisimula ng relasyon; ang pagpapatupad ay sinusuportahan at ipinakikita ito.

Masyadong maraming mga guro ang kumukuha ng Efesios 2:8-9 sa labas ng konteksto at bumubuo ng buong teolohiya sa dalawang tula. Ito ang paraan ng pagkalat ng maling doktrina — sa pamamagitan ng pagsisikap. Kapag binabasa mo ang buong argumento ni Pablo sa Romanos, Galatas, at Efesios, makikita mo ang isang pare-parehong mensahe: ang batas ay hindi makakaliligtas sa iyo, ngunit ang taong naligtas ay maglalakad sa batas. Ang mga ito ay hindi magkasalungat na pahayag. Sila ay mga pahayag na sunod-sunod.

Ang Sistema ng Paghahandog kumpara sa Moraling Batas — Isang Kritikal na Pagkakaiba

Isa sa mga pinakamahalagang susi sa interpretasyon sa buong Kasulatan ay ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang antas ng batas ng Dios: ang sistema ng paghahandog at pagbibigay-pasad, at ang moraling batas na nakaugat sa Sampung Utos at Torá. Ang mga ito ay hindi pareho, at ang pagkalito sa kanila ay nagdulot ng napakalaking teolohikal na pagkalito sa loob ng mga siglo. Nang si Cristo ay namatay sa krus bilang ang Kordero ng Dios — 'Tingnan ang Kordero ng Dios, na nagtanggal ng kasalanan ng mundo' (John 1:29) — siya ay ganap na natupad ang sistema ng paghahandog. Ang dugo ng mga hayop ay hindi na nagpapagaan ng kasalanan. Ang belo ng templo ay nalasgat. Ang pagka-pari ng Aarón ay nagsabing sa pag-iingat ng Melquisedek (Hebrews 7:17).

Ngunit ang moraling batas — ang mga utos laban sa pagpatay, pagnanakaw, adulterio, pagsasandata, paglalabas ng karagatang Sabado, pagsasakripisyo sa mga magulang — ang batas na iyon ay hindi kailanman bahagi ng sistema ng paghahandog. Ito ay mas mauuna sa priesthood ng Levita. Ito ay isinulat ng daliri ng Dios sa bato, hindi sa balat ng hayop o sa mga awtoridad ng pari. Ang sarili ng Hesus ay nagsabi sa Matthew 5:17-18: 'Huwag mag-isip na nagdating ako upang tanggalin ang batas o ang mga propeta; hindi ako nagdating upang tanggalin, kundi upang tuparin... o ng isang titik o isang maliit na marka ay hindi lalampas sa batas, hanggang sa lahat ay natupad.' Ang salitang 'tuparin' dito ay nangangahulugang magsagawa at ganap na 'embodied — hindi kanselahin.

1 John 3:4 ay hindi mapag-aalinlanganan: 'Ang lahat ng nagsasagawa ng kasalanan ay nagsasagawa din ng kapaglalaban sa batas; at ang kasalanan ay paglalabas ng batas.' Kung ang batas ay tinatanggal, walang kahulugan ang kasalanan. At kung ang kasalanan ay walang kahulugan, ano talaga ang iligtas sa atin ni Hesus? Ang buong balangkas ng redensyon — pagkakasala, pagbibigay-pasad, patawad, pagbabago — ay nakasalalay sa batas na nananatiling bisa bilang ang pamantayan ng kabutihan. Ang biyaya ay hindi binabura ang pamantayan. Ang biyaya ay nagbibigay sa iyo ng kapangyarihan upang tuparin ito.

Ang Pananampalataya na Walang Mga Gawain ay Patay — Hindi Nalito ang Santiago

Ang Santiago 2:17 ay malinaw na nagsasabi: 'Kaya't ang pananampalataya, kung wala siyang mga gawain, ay patay sa sarili nito.' Ito ay hindi sumasalungat sa Pablo — ito ay ang kabilang panig ng parehong barya. Pinagsasalita ng Pablo na ang mga gawain ay hindi makakaliligtas sa iyo nang wala ang pananampalataya; pinagsasalita ng Santiago na ang pananampalataya na walang mga gawain ay hindi tunay na pananampalataya sa lahat. Sama-sama, ang mga ito ay bumubuo ng kumpletong larawan: naligtas ka sa pamamagitan ng biyaya sa pamamagitan ng tunay na pananampalataya, at ang tunay na pananampalataya ay gumagawa ng pagpapatupad. Ang pananampalataya na hindi gumagawa ng wala ay hindi umabot sa wala.

Ang mga sumusuporta sa doktrina ng 'minsan na naligtas, laging naligtas' ay madalas na gumagamit ng Efesios 2:8-9 upang tanggihan ang Santiago nang lubusan. Ngunit hindi mo maaaring bumuo ng matibay na doktrina sa pamamagitan ng pagsasalit ng mga Kasulatan laban sa mga Kasulatan. Ang Santiago 2:24 ay nagsasabi: 'Makikita ninyo, kung gayon, na ang tao ay nilusog sa pamamagitan ng mga gawain, at hindi lamang sa pananampalataya.' Ang salitang 'nilusog' dito ay may kahulugan na ipakita o ipakita bilang makatarungan — ang iyong mga gawain ay kumokonekta sa katotohanan ng iyong pananampalataya sa harap ng Dios at sa mga tao. Si Abraham ay naniniwala sa Dios, at ang kanyang paniniwala ay napatunayan ng aksyon (James 2:21-23). Ang pattern na iyon ay umabot sa bawat naniniwala.

Ang unang simbahan ay perpektong nauunawaan ang tensyon na ito. Sila ay mga Judyong sumusunod sa Torá at mga bagong pati na rin na nakaalam na ang kanilang pananampalataya sa Yeshua ay hindi nagbigay sa kanila ng lisensya upang mamuhay kung paano nila gusto. Ang Mga Gawa 15 — ang Konseho ng Jerusalem — ay hindi naglaan ng batas para sa mga Gentile. Nagbigay ito sa kanila ng isang punto ng pagsisimula at umaasa ng paglaki tungo sa buong kaugnayan ng Torá. Ang mga utos na ibinigay sa mga naniniwaling Gentile sa Acts 15:20 ay isang pundasyon, hindi isang bubong-pusong.

Ang Tito 2:11-12 ay marahil ang pinakamabigat na ginagamit na pasahe sa buong pag-uusap na ito. Si Pablo ay nagsusulat: 'Dahil ang biyaya ng Dios ay lumitaw para sa kaligtasan sa lahat ng mga tao, tinututuro kami na, na itinanggi ang kakaibang karamdaman at ang mga pagnanasa ng mundo, kami ay dapat mamuhay nang maingat, makatarungan, at diyoso sa edad na ito.' Basahin ito nang maingat: ang biyaya mismo ay nagtuturo ng pagpapatupad. Ang biyaya ay hindi ang pahintulot upang mamuhay nang walang batas — ito ay ang guro na nagsasanay sa iyo tungo sa isang makatarungang buhay.

Ito ay nagwawasak sa kilalang ideya na sa ibabaw ng biyaya, ang mga utos ay hindi na umaabot. Kung ang biyaya ay nagtuturo sa atin na itanggi ang kakaibang karamdaman, kung gayon ang godlessness ay nananatiling isang tunay na kategorya. Kung ang biyaya ay nagtuturo sa atin na mamuhay nang makatarungan at diyoso, kung gayon ang katotohanan at kagandahan ay dapat magkaroon ng isang tinukoy na anyo — at ang anyo na iyon ay ang batas ng Dios. Ang Tito 2 ay ginagawang imposible na maging tunay na puno ng biyaya at sa parehong oras walang batas. Ang dalawang estado ay magkabagay na eksklusibo.

Ang Sirkumsisyon ay Nawala — Ngunit ang Mga Utos ay Nananatili

Isa sa mga pinakamalinaw na tula tungkol sa paksang ito ay 1 Corintios 7:19, kung saan si Pablo ay nagsusulat: 'Ang sirkumsisyon ay walang halaga, at ang kawalang-sirkumsisyon ay walang halaga, kundi ang pagsunod sa mga utos ng Dios.' Ang solong tula na ito ay nagwawasak ng dalawang kabaligtaran na pagkakamali nang sabay-sabay. Sa isang bahagi, ito ay hindi sumusuporta sa mga judaizer na nagsikap na ang pisikal na sirkumsisyon ay kinakailangan para sa kaligtasan — sinasabi ng Pablo na ito ay walang halaga. Sa kabilang bahagi, ito ay hindi sumusuporta sa mga antinomian na nagsasabing ang batas ay tinatanggal — sinasabi ng Pablo na ang pagsunod sa mga utos ng Dios ay ang mahalaga.

Ang Pagsusod ay Nawala — Ngunit ang mga Utos ng Diyos ay Nananatili

Isa sa mga pinakalinaw na mga versículo tungkol sa paksa na ito ay 1 Corintios 7:19, kung saan sinusulat ni Pablo: 'Ang pagsusod ay walang kahulugan, at ang hindi pagsusod ay walang kahulugan, kundi ang pagsunod sa mga utos ng Diyos.' Ang iisang versiculong ito ay nakakasama ng dalawang magkasalungat na kamalian nang sabay-sabay. Sa isang panig, sinasalungot nito ang mga Judaizante na naniniwala na ang pisikal na pagsusod ay kinakailangan para sa kaligtas — sinasabi ni Pablo na ito ay walang halaga. Sa kabilang panig, sinasalungot nito ang mga antinomyano na nagsasabing ang batas ay nabuo na — sinasabi ni Pablo na ang pagsunod sa mga utos ng Diyos ang mahalaga.